3. Τα ψεύτικα πρότυπα της πορνογραφίας

Υπάρχει μία άποψη η οποία διακινείται ευρέως ότι η πορνογραφία διαμορφώνει εντελώς λανθασμένα πρότυπα για το σεξ και την σεξουαλική ζωή. Στην πραγματικότητα όμως η πορνογραφία δεν δημιουργεί κανένα απολύτως πρότυπο, αυτό που κάνει είναι να ανακαλύπτει μία σεξουαλική προτίμηση λιγότερων ή περισσότερων ανθρώπων και να παράγει πορνογραφικό υλικό στο οποίο αυτή η προτίμηση κυριαρχεί.

Έτσι στην πορνογραφία υπάρχει κατηγορία Hard Core (σκληρό σεξ) και παράλληλα κατηγορία Romantic Sex, στα πορνογραφικά sites πέρα από την γενική αναζήτηση πορνογραφικού υλικού υπάρχει και επιλογή αναζήτησης Porn συμβατό με τα γούστα των ανδρών και Porn συμβατό με τα γούστα των γυναικών και τα στοιχεία για τις αναζητήσεις αυτές έχουν προκύψει από τις αναζητήσεις που κάνανε τα δηλωμένα μέλη και για τα οποία ήταν γνωστό το φύλο τους.
Επίσης τα μεγάλα πορνογραφικά sites κάνουν έρευνες για τις προτιμήσεις των θεατών πορνογραφικού υλικού και σε σχέση με το φύλο τους και σε σχέση με την χώρα διαμονής τους.

Επομένως η πορνογραφία δεν δημιουργεί πρότυπα αλλά αντιθέτως προσαρμόζεται στα γούστα του κοινού της.

Από την άλλη η μόδα, ο κινηματογράφος, η τηλεόραση, τα εμπορικά βιβλία, η πολιτική, η διανόηση, δημιουργούν συνεχώς πρότυπα, καλούπια, θεωρίες, απόψεις και προσπαθούν να τις περάσουν στην κοινωνία.
Για παράδειγμα την δεκαετία του 90 μέσα από την μέθοδο του lifestyle το οποίο ήταν και το κυρίαρχο εργαλείο προώθησης προϊόντων έσπρωχνε τους ανθρώπους να είναι μανιώδεις καταναλωτές και παράλληλα έντεχνα μέσω των συμβουλών που διοχέτευε διαμέσων των ανάλογων περιοδικών, ταινιών, μεντόρων, δημοσιογράφων είχε διαλύσει την πιθανότητα δημιουργίας ερωτικών σχέσεων.

Με στόχο οι ανεκπλήρωτες συναισθηματικές και σεξουαλικές ανάγκες των ατόμων να λειτουργήσουν ως κινητήριος δύναμη για αγορές προϊόντων. Μέσω της διαφήμισης δινόταν η ψευδαίσθηση ότι οι συναισθηματικές και σεξουαλικές ανάγκες θα βρίσκανε εκπλήρωση μέσα από την υιοθέτηση συγκεκριμένου στυλ, τρόπου ζωής και αγοράς προϊόντων.
Αυτή η κατάσταση κάποια στιγμή είχε φέρει πολλούς ανθρώπους στα όρια τους, έτσι ο μηχανισμός για να εκτονώσει την κατάσταση προώθησε την δικαιολογία "δεν υπάρχουν πια άνδρες" και παράλληλα έννοιες όπως το Shoping Therapy, το Fashion Victim κτλ.  

Την ίδια εποχή σε σήριαλ και ακόμα και σήμερα δινόταν το πρότυπο του άνεργου που έπαιρνε επίδομα ανεργίας αλλά παράλληλα είχε στιλάτο ντύσιμο, καλόγουστο σπίτι κτλ. Όλα αυτά, ειδικά επειδή ο περισσότερος κόσμος δεν φιλτράρει την πληροφορία αλλά την καταπίνει αμάσητη, υπάρχει φυσικά και η κοινωνική πίεση επηρεάστηκε σε πολιτικές επιλογές του ή ένιωθε πως είναι άξιος της μοίρας του από την ώρα που ο άνεργος ήρωας του σήριαλ φοράει κομψά ρούχα, έχει ένα διαμέρισμα όνειρο και τρεις γκόμενες να σφάζονται για πάρτη του και όλα αυτά μόνο με ένα επίδομα ανεργίας.

Οι αμόρφωτες παρουσιάστριες με εμφάνιση πόρνης και συμπεριφορά Παρθενόπης οι οποίες δηλώνουν πως έχουν σπουδές στην Ιταλία και όταν τους λένε "ciao" κοιτάνε σαν χάνοι και λένε "μην μου μιλάς κινέζικα εγώ ξέρω μόνο Ιταλικά" και τις οποίες τις βραβεύουν, τις εξυμνούν, τις προβάλουν, δεν είναι πρότυπα, δεν δημιουργούν ένα παράδειγμα; απλά υπάρχουν;.

Από την άλλη έχουμε ολόκληρες καμπάνιες για το Body Shaming ενώ στην πορνογραφία των "προτύπων" έχουμε κατηγορίες όπως Άσχημες γυναίκες, Άσχημοι άνδρες, Γυναίκες με τρίχες, παχουλές, πολύ χοντρές, με μεγάλο στήθος, με καθόλου στήθος κτλ. Υπάρχουν ακόμα και κατηγορίες με άτομα που τους λείπει κάποιο ή κάποια μέλη του σώματος.
Πιο πρότυπο τελικά αντιμάχεται το Body Shaming το λάθος πρότυπο που "προωθεί" η πορνογραφία; ή τελικά το πρότυπο που προωθούν οι χρηματοδότες του Body Shaming, γνωρίζοντας καλά ότι τα ίδια άτομα που φωνάζουν "Αγαπώ το Κορμί μου όπως Είναι", τα ίδια αυτά άτομα αν τους πει κάποιος "είδα μια τσόντα με χοντρές και μου άρεσε απίστευτα" θα του απαντήσουν "μην συνεχίζεις θα ξεράσω".
Διότι από μέσα τους λένε "Αχ! πότε θα γίνω σαν την Καρντασιαν" και τα Αγαπώ το Κορμί μου πάντα συνοδεύεται από το αγόρασε το προϊόν μας. 

Αν οι άνθρωποι ασχολιόντουσαν με το σεξ θα είχαμε πτώση των πωλήσεων, το 60 ή το 70 που οι άνθρωποι ψάχνανε για σεξ και το πορνό υπήρχε παντού, από τις αφίσες της Pirelli, τις ταινίες, τις φωτογραφήσεις της μόδας, τα βιβλία, τα κόμικς. Δεν χρειαζόντουσαν πολλά γιατί στόχο είχαν το σεξ, σήμερα όλοι κουβαλάνε μισό τόνο αξεσουάρ πάνω τους, στο κεφάλι τους μέσα, έχουν ανάγκη να βρεθούν εδώ να πάνε εκεί για να νιώσουν ότι είναι κάτι να φανούν και να δειχτούν και να κινήσουν τον τροχό της κατανάλωσης.

Επομένως η πορνογραφία δεν δημιουργεί κανένα πρότυπο αν ανακαλύψει πως υπάρχει κοινό που του αρέσει το σεξ στην ταράτσα θα το κάνει κατηγορία και παράλληλα θα παράγει υλικό για κάθε γούστο, διάθεση, άνθρωπο ανεξάρτητα φύλου, χρώματος, οικονομικής κατάστασης.